De gezondheidszorg wordt steeds duurder, maar ik denk niet dat het helpt om eigen risico en premie te verhogen. Natuurlijk brengt dat wel geld op, maar ik denk dat er andere dingen veranderen moeten.

Naar mijn idee zou het al een stuk goedkoper zijn als er niet zoveel mogelijkheden waren om je te verzekeren. Zelf zie ik al lang door de bomen het bos niet meer! Zeker nu het zo duur is verzekeren veel mensen zich niet meer voor alles, maar als maar weinig mensen verzekerd zijn voor bijvoorbeeld fysiotherapie, dan zal de verzekering daarvoor omhoog moeten. Hoe meer mensen ergens voor verzekerd zijn, hoe meer het risico verspreid wordt en hoe goedkoper het dus kan! Dat geldt voor alle dingen die uitgesloten kunnen worden. Behalve dat per onderdeel minder mensen verzekerd zijn, zijn er ook meer mensen nodig om dat allemaal te verwerken! Als iedereen voor hetzelfde verzekerd is is het simpeler en zullen er minder mensen nodig zijn, wat het ook weer veel goedkoper maakt.

Dus een basisverzekering waar alle normale dingen inzitten, gewoon voor iedereen en bijverzekeren alleen voor echte extra's!

Van de week kreeg ik een tandartsrekening. De tandarts laat dat door een bedrijf doen, dat bedrijf int het geld van mijn ziektekostenverzekering en stuurt een rekening van het restant naar mij. Ik kreeg een rekening van 1,79. Daar hebben dus een hoop mensen aan gewerkt! Het is allemaal zo omslachtig geworden, het lijkt wel of het niet simpel meer mag, die 1,79 is mijn tandarts al kwijt aan onkosten!

Het is de bedoeling dat we 7,50 per nacht gaan betalen als we in het ziekenhuis liggen (toeristenbelasting?). Bij een lange ziekenhuisopname loopt dat enorm op, bij één nachtje valt dat wel mee, maar dan moet er wel weer een aparte rekening verstuurd worden voor die 7,50. Personeels- en portokosten aftrekken van die 7,50.. ... ... .... wat blijft er dan van over? Ik denk dat de opbrengst niet opweegt tegen de lasten voor de patiënt!

Andere kosten zijn het nodeloos terug laten komen van een patiënt! Ik ben echt wel voor een goede controle, maar ik heb meegemaakt dat er alleen gevraagd werd: "Alles goed?" en na een bevestigend antwoord: "Oké, dan hoef je niet meer terug te komen!" Dit was een controle na een jaar!! Er werd nergens naar gekeken, niet verder gevraagd, niks! Dit had telefonisch ook gekund, of er had afgesproken kunnen worden:"Kom terug als er klachten zijn!". Dit was wel weer een duur consult waar de patiënt niks aan had. Of bellen voor een afspraak met de dokterspost en ze geven een advies i.p.v. dat je langs mag komen... een advies waar niet om gevraagd was en wat bovendien al bekend was (een heel algemeen advies, iets dat vrijwel iedereen wel weet) en dan achteraf een rekening sturen voor telefonisch consult!  DAT maakt de gezondheidszorg duur! Als daar eens beter op gelet zou worden zou dat al een flinke bak geld schelen!

Net als gepeperde rekeningen voor 5 minuten werk! Alleen rekenen voor wat echt gedaan is en niet standaardtarieven voor behandelingen! Als voor een bepaalde behandeling bedacht is dat daar 5 mensen voor nodig zijn, komt er ook een rekening voor 5 mensen, ook als ze het met z'n tweeën gedaan hebben! DAT kost geld, veel geld!

Door het alleen maar duurder te maken bereiken ze dat mensen met een krappe portemonnee te lang door lopen, waardoor het probleem vaak alleen maar erger en duurder wordt. Als ik moet gaan betalen voor de suikercontroles bij de assistente, dan laat ik die vallen!!! Het jaarlijkse bezoek aan de diabatesverpleegkundige zou ik dan waarschijnlijk wel door laten gaan en het jaarlijkse bezoek aan de huisarts ook, maar die andere twee bezoeken.... .... .... ik heb zelf een glucosemeter (dezelfde zelfs) en hou het al goed in de gaten, het wordt dan alleen niet meer geregistreerd. Mijn bloeddruk wordt ook gemeten, maar is meestal goed/perfect, dus als ik die andere controles wel door laat gaan (waarbij ook mijn bloeddruk gemeten wordt) is dat wel goed!

Bij mij kan dit wel, ik heb nooit rare uitslagen, dus zou ik dit aandurven, maar voor anderen zou dit misschien niet goed zijn en veroorzaakt een te laat opgemerkte steiging van de "suiker"  onherstelbare schade! Uiteindelijk veel duurder dus! 

Ik denk dat er heel veel moet veranderen, maar dat het echt veel goedkoper kan!

 

De actie loopt op zijn eind, zaterdag is alweer de laatste dag.

We hebben alweer flink wat munten opgehaald en mijn oproep heeft geholpen, want ik kreeg soms zomaar een zakje munten in mijn handen gedrukt en vond munten in mijn brievenbus!

Tot nu toe staan we in "onze" winkel niet aan kop, nog lang niet zelfs, maar wat niet is kan nog komen natuurlijk! Meedoen betekent al dat we in de prijzen vallen en alles wat we krijgen is mooi meegenomen.

Nog een paar dagen en dan wachten op de uitslag!

 

Iedereen die ons sponsorde wil ik hartelijk bedanken!!!!

Wat was ik trots die eerste moederdag! Eindelijk was ik moeder, eindelijk was het echt moederdag voor mij.

De tweede moederdag was ik alleenstaande moeder, alles was ineens heel anders. Op 5 april (1986) was Ed overleden en ik bleef achter met Edwin.

Een maand later was het moederdag, Edwin was nog te klein om iets leuks te kunnen doen.

Toen ik bij mijn moeder was, kwam hij toch ineens met een cadeautje binnen, in zijn handen gedrukt door mijn schoonzuster die net binnen gekomen was. Nog altijd als ik daaraan denk springen de tranen mij in de ogen! Het was een bijzonder moment!

Later maakte hij iets op school en omdat ik wist dat hij een hekel aan knutselen had, vond ik het extra mooi. Van zijn zakgeld kocht hij ook altijd iets, hij deed echt zijn best. Als we kort daarvoor samen gingen winkelen, werd ik wel eens de winkel uitgestuurd, dan had hij iets gezien voor mij.

In Moonickendam kon hij zelf op stap gaan, dan ging hij naar de drogist, daar was altijd wel een cadeautje voor mij te vinden. Ze hielpen hem daar ook als hij er zelf niet uitkwam, of ze zeiden dat het met korting was als hij een bonnetje had en vulden het bonnetje voor hem in.

 Ontbijt op bed was moeilijk toen hij klein was, hij wilde het wel, maar het lukte alleen als ik zelf alles klaarzette en vertelde wat hij moest doen.

Grote cadeaus heb ik nooit nodig gevonden, het gaat om de aandacht, em dat kleine beetje extra, het gaat om je best doen voor iemand. De aandacht die aan een cadeautje wordt besteed vind ik belangrijker dan de prijs (en dat geldt niet alleen voor moederdag).

Hij deed zijn best, zoals ik het hele jaar voor hem mijn best deed, want alles draaide natuurlijk om hem.

Vader en moeder tegelijk zijn, het lukte echt (denk ik)!

Dit jaar was Edwin verhinderd, hij had een uitnodiging gekregen en daar moest hij natuurlijk naar toe! Doordat we nogal een eind bij elkaar vandaan wonen is het alles of niks, want een half uurtje langskomen is natuurlijk niet handig, een paar uur onderweg voor een kort bezoek is zonde. Natuurlijk vond ik het logisch dat hij niet zou komen, ik zou het raar vinden als hij die uitnodiging zou afslaan, maar toch... ... voelde het vreemd!

 

Ik had wel mijzelf een doos Hollandse aardbeien cadeau gedaan, dat vind ik echt bij moederdag passen. Mijn moeder was daar vroeger gek op en als de eerste aardbeien er waren kocht mijn vader altijd een doosje voor haar, dat was traditie, de eerste aardbeien voor moeder! Daar moet ik vaak aan denken als ik Hollandse aardbeien zie. Alleen die zijn lekker, die Spaanse en andere aardbeien niet, die zijn te hard! Vroeger vond ik aardbeien niet zo heel erg lekker, maar wij kregen aardbeien altijd met een flinke laag suiker. Nu ik ze zonder suiker eet vind ik ze heerlijk!

 

 

Als vroeg was ik wakker van een stralend zonnetje, maar na een uurtje besloot ik toch maar weer even languit te gaan en ik heb nog een paar uur geslapen.

Toen ik wakker werd zag ik een prachtig blauwe lucht met mooie witte wolkjes, dat was speciaal voor mij, omdat ik mij stiekem toch een beetje zielig voelde.

 

 

Gelukkig belde Edwin nog even, zo werd het toch nog moederdag!

Hij vroeg of ik mijzelf ontbijt op bed had gebraccht!

Tuurlijk!

 

 

Een paar jaar geleden hadden ze bij de Hema broodjes met geitenkaas, zoooooooooo lekker!

Nergels meer te koop! Pech.

Nu heeft de Hema op internet een broodjeswedstrijd, waarbij je een lekker broodje kan maken en mensen kunnen daar dan op stemmen. Er is ook een jury en er zijn prijzen te winnen.

Natuurlijk heb ik een broodje geitenkaas klaar gemaakt, mjammie.

Een prijs zal ik wel niet winnen, er zijn al zo verschrikkelijk veel broodjes gemaakt dat ik mijzelf weinig kans geef. Toch hoop ik nog wat stemmen binnen te halen, want misschien komt het broodje dan wel in de verkoop (of een ander broodje geitenkaas).

Per IP-adres kan 1 x per 24 uur gestemd worden, mijn broodje vind je op:  http://broodje.hema.nl/?ref=nf#/galerij/broodje/43651 en als je het ook lekker vindt zou ik het leuk vinden als je wilt stemmen (een bruin broodje met geitenkaas, honing, komkommer, walnoten en ijsbergsla).

Maar daar kan je ook gewoon zelf een lekker broodje verzinnen (evt. zonder te stemmen).

Het werkt heel simpel, gewoon de ingrediënten naar het broodje slepen en er is ook een mogelijkheid om een eigen ingrediënt toe te voegen.

 

EET SMAKELIJK!

 

 

 

Maandagmorgen, tijd om de auto naar de reparateur in Purmerend te brengen.

Eerst even langs het clubgebouw om mijn sax neer te zetten, want ik weet niet of mijn auto op tijd klaar is en dan staat hij er maar vast, dan kan ik gewoon op de fiets heen en weer.

Weer vond ik het bedrijf in 1 keer, wow, ik ga vooruit!

Een leenauto vond ik niet nodig, er gaan bussen ook.

Ik had gezien dat er vele mogelijkheden waren, met 1 of 2 overstappen en eentje zonder overstap, maar die rit duurde het langst en was het duurst!

Die bus gaat via via, meer een soort touristische route.

Ik had zoveel busnummers gezien dat ik besloot gewoon bij de eerste de beste bushalte te gaan staan en af te wachten wat er kwam. Toen de bushalte in zicht kwam stopte daar net een bus, maar die ging naar het centrum van Pumerend. Kan ook natuurlijk, vanuit daar kan ik de bus naar Monnickendam pakken, maar ik wilde liever andersom. Bij de bushalte aangekomen bleek er geen andere mogelijkheid te zijn! Even kijken.... .... er moet dan toch ook een bushalte zijn de andere kant op! Niet aan overkant, geen busbordje te bekennen. Ik liep door en om de hoek, aan de overkant... .... ....BINGO! De bushalte. Daar kwam diezelfde bus, maar dan de andere kant op, naar Amsterdam. Die bus kwam ook bij Monnickendam, maar dan moest ik wel geduld hebben, dat was dus die lange route. Ik hoefde niet lang te wachten. Omdat er geen Amsterdam op de bus stond, vroeg ik voor alle zekerheid aan de chauffeuse: "U stopt toch ook bij Monnickendam?" Ze schoot in de lach: "Jaaaa........ ... ooit!" Het was duidelijk, het zou een lange rit worden (via Edam, door Volendam, heel veel haltes), tenzij ik ergens zou overstappen! Ik wist nog niet wat ik zou doen.

2 haltes verder was ik al bij busstation Edam, een evt. overstaphalte en dar zag ik 2 bussen staan die naar Amsterdam gingen, grote kans dat die ook bij Monnickendam stopten (niet IN Monnickendam, ze stoppen dan op de provinciale weg, dat zou de bus waarin ik zat ook doen). Ik liep naar één van de bussen, de verkeerde, deze stopte daar niet en die andere, die wel daar bleek te stoppen reed net weg.

Als ik snel was kon ik de bus waar ik net uitgestapt was nog halen, maar daar had ik geen zin meer in. Wachten dan maar..... ... of 7 kilometer lopen!

Nee, lopen is mij op de vroege morgen echt te ver, gewoon wachten, dat half uurtje is zo om! Inderdaad, naar mijn gevoel duurde het niet lang en even later liep ik alweer in Monnickendam.

Daar kwam ik een bekende tegen waarmee ik een tijd heb staan kletsen midden op het fietspad. Thuis was ik wel aan een kop koffie toe!

Raar, geen auto voor de deur terwijl ik thuis ben!

Vrijdag was ik met de muziekvereniging bij de dodenherdenking.

Het was koud! Niet een beetje koud, maar bibberkoud!

Eerst spelen we bij de herdenking in de kerk en dan moeten we snel naar de overkant, naar het monument (vaak loopt die herdenking wat uit, waardoor we zelfs wel eens te laat zijn geweest).

Daar spelen we bij het kransleggen, als iedereen klaar is leggen een paar leden van onze club bloemen en dan verlaten we het veld.

Ik vind het altijd indrukwekkend, het geeft mij een goed gevoel om er aan mee te doen.

 

Daarna zou ik even iets ophalen bij iemand, maar eerst bracht ik mijn instrument thuis en ik trok iets warms aan.

Even later meldde ik mij volgens afspraak. Zij was ook bij de herdenking geweest en probeerde door te warmen door de verwarming even lekker te laten loeien.

Ze had wel wat behoefte aan gezelschap en ik dronk even een kop koffie bij haar, terwijl we flink aan het kwebbelen waren. Na een uurtje vertrok ik weer en reed nog even langs mijn broer, om iets te brengen (jaja,hier iets halen en daar iets brengen, ik was lekker bezig).

Die verwonderde zich over mijn timing, want hij zette net een schaaltje met zoute haring op tafel...... mjammie! De open haard brandde, zij hadden het ook koud, want ook zij spelen in de muziekvereniging en waren dus ook verkleumd. Daar nog even thee gedronken en weer naar huis.

Zaterdag werd ik om 5 uur wakker. Hoe laat??????  5 uur!!!!!

Niet wakker wakker, maar meer slaapdronken wakker.

Toch voelde ik mij te onrustig om weer te gaan slapen. Geen idee waarom ik onrustig was, maar het was wel duidelijk dat ik wat moest gaan doen.

Om kwart voor 6 zat ik in de auto en reed naar ons clubgebouw waar ik even een klein klusje deed. Weer thuis ruimde ik het één en ander op en pakte een cadeautje in. Even computeren en nog steeds verbaasd over mijn actieve ochtendlijke uren. Gezocht naar een plek waar een werkbij mij gestoken zou kunnen hebben, maar niks te zien.

Ineens voelde ik de slaap weer komen.... even liggen. Een half uur later was ik alweer wakker. De rest van de ochtend beetje achter de computer gezeten en wat kleine klusjes gedaan. Toen lekker lang in een warm bad...heerlijk! Nette kleren aan en hup, weer de auto in, naar de verjaardag van een achterneefje in Volendam.

Het was gezellig (lekkere hapjes ook ). Sommige mensen zie ik alleen daar en dat is dan altijd weer leuk.

Nog even wat boodschappen halen..... bij het inladen hoorde ik een stem zeggen: " daar is een vrouw uit Monnickendam" ik keek om en zag een nichtje met man en dochter. Ja, die moest ik net even hebben want ze was 3 weken geleden jarig en ik had nog niks van mij laten horen. Deels doordat ik het druk had, deels doordat ik het daarna vergat en ook doordat ik haar een keer in gesprek had toen ik belde.

Nu moet ik voor straf een keer bij haar "op een koppie" komen.  Vreselijke straf hahaha.

Thuis de boodschappen opruimen en cadeaus inpakken/uitzoeken, want zondag heb ik ook 2 jarigen. 2 anderen die rond deze tijd jarig zijn hebben hun verjaardag gelukkig een paar weken uitgesteld (anders waren het er 5 in één weekend geweest en dat is wat teveel van het goede).

En deze avond ga ik denk ik lekker luieren op de bank! 

De verzekering gaf aan waar ik het best mijn autootje kon laten repareren. Ik zocht het bedrijf op en zag dat ze door heel Nederland zaten. O, zelfs 24-uursservice, 7 dagen per week.  Ik wilde natuurlijk naar Purmerend, dat was voor mij het handgst, ik wist al dat er daar ook eentje zit,dat was mij al verteld.

Eens kijken, even bellen om te vragen of ik langs kan komen zodat ik de verzekering kan vertellen wat het ongeveer gaat kosten. Ik zag twee nummers op de site en koos er eentje. Ik kreeg een aardige man aan de telefoon die alvast mijn gegevens noteerde, maar nog geen afspraak kon maken(ik belde vrijdagavond, buiten kantooruren), dan moest ik dinsdag (tsja, koninginnedag zat ertussen) maar even terugbellen, mijn gegevens waren nu bekend, dus dan wisten ze er al van.

"En dan moet ik ditzelfde nummer gebruiken?" Ja, dat was goed. Dus hing ik dinsdagmorgen aan de telefoon. Nu kreeg ik een vrouw die er niks van begreep. Ik legde uit dat ik eerder gebeld had en moest terugbellen, dat de schade bepaald moest worden en dat mijn gegevens al genoteerd waren, maar ze zei allemaal dingen die naar mijn idee nergens op sloegen. Ineens wist ze het: "U belt voor schadebepaling". "Ja, dat zei ik!". "Dan moet u maar een dealer bellen".  "Nou, dat schiet lekker op, ik wil gewoon dat gekeken wordt wat het moet kosten!" "Kunt u toch beter een dealer bellen!" "Ik wil geen dealer, jullie repareren toch? Dan kunnen jullie toch ook zien wat het moet kosten?" "U kunt echt beter een dealer bellen, u heeft nu een alarmummer." "Alarmnummer? Van de week was dit nummer wel goed, dat heb ik nog gevraagd!"".

Zo ging het nog even door en ineens zei ze:

"Zal ik vragen of het hoofdkantoor u terugbelt?" "En hoe lang gaat dat dan duren? Ik wil vandaag de papieren in orde maken." "Dat weet ik niet." "Jullie zitten toch in Purmerend?" "O, er zitten er heel veel in Purmerend!" Hier begonnen mijn ogen te tollen en begon ik mij af te vragen of ik Valdispert in huis had.

Ik noemde haar de straatnaam die ik al wist en ja hoor, daar zaten ze, echt waar!! "Dit schiet echt niet op, heeft u het nummer van Purmerend, dan bel ik ze zelf wel!"

Dat lukte!!!!

 

Ik belde het bedrijf in Purmerend:

"Ik heb schade aan mijn auto en wil voor de verzekering weten wat het gaat kosten" "O, kom maar langs hoor!" Zo, dat was kort maar krachtig!!!

 

Even later stond ik daar voor de deur (helemaal zelf in 1 keer gevonden).

De schade werd bekeken, er werd een prijs bij bedacht, foto's gemaakt van de schade en mijn kentekenplaat, mijn papieren werden gekopieerd, andere papieren werden ingevuld en maandag kan ik hem brengen!

"Heeft u een leenauto nodig?" "Nee hoor, dat red ik die twee dagen wel".

 

 Dat gaat wel erg snel ineens! Ook maar een nieuw schadeformulier gevraagd, want ik had die dingen nog uit de oudheid, vergeeld en met het guldenteken er nog op, ik denk meer dan 30 jaar oud.

 

Daarna even naar mijn broer die alles vanaf dat oude formulier even snel overschreef op het nieuwe (ik kijk 6 keer wat ze bedoelen en hij gaat er met een sneltreinvaart doorheen) en hij zorgt dat het bij de verzekering komt. Nog even iets van een andere verzekering besproken en dat gaat hij ook in orde maken. Lekker als alles geregeld is!

 

 

 

De avondvierdaagseweek is om en de laatste dagen verliepen rustiger dan de eerste vier.

Vrijdagochtend eerst lekker gezwommen, heerlijk vind ik dat!

Ik moest vrijdagavond nog wel even met de muziek wat marsen spelen voor de supermarkt van Deen waar onze sponsormunten ingeleverd kunnen worden. We moeten onszelf natuurlijk wel een beetje promoten. Het te verdienen bedrag is voor de jeugd, maar we deden natuurlijk allemaal mee!

Zelf nam ik mijn sax zonder koffer mee, op de achterbank lag hij goed (zolang er geen rare dingen gebeuren), maar veel mensen kwamen op de fiets, met instrument op de rug en die tassen moesten natuurlijk ook ergens naartoe. Ik kreeg er een stel in mijn autootje, een stuk of 5 en niet de kleinste tassen! Autootje was gelijk vol.

We hadden ook een koffer voor ons op de grond gezet...open en daar werden ook sponsormunten in gegooid.

Er kwamen donkere wolken aan...oei.

We hadden al behoorlijk veel gespeeld en besloten in te pakken.

De rest van de avond had ik vrij!

Het weekend was rustig. Wel even met papieren aan de slag, opzoeken en invullen. Ik ben niet handig met papieren, ik vind vaak dat dingen op meer manieren opgevat kunnen worden en dan weet ik niet wat ik in moet vullen.

Ook vind ik vaak dat er vragen tussen zitten die helemaal niet op mij van toepassing zijn....moet ik die dan toch invullen? Bij keuzes staat mijn keuze er nooit bij en omdat ik het altijd heel precies wil doen is dat vervelend. Vaak hoor ik dat het allemaal niet zo nauw steekt, maar daar voel ik mij niet prettig bij. Maar goed, het begin is er en waar ik over twijfel dat vraag ik wel even.

Ik heb ook maar even een foto van de schade genomen.

 

 

De afgelopen week had ik ook nog een huis om op te passen, regelmatig post uit de brievenbus halen en een keertje plantjes water geven. Niet veel werk dus (het was dichtbij) en dat was zaterdag voor het laatst, nu alleen de sleutel nog inleveren.

Maandag natuurlijk koninginnedag en dat betekent muziek!

 

 

De dag begon met een stevige grondmist, dat vind ik altijd een leuk gezicht, maar al snel kwam de zon door.

Om kwart voor 9 's morgens moesten we al in ons clubgebouw zijn en dat vind ik vroeg! Ik was al vroeg wakker, in de hoop dat mijn ochtendsufheid/traagheid verdwenen was tegen de tijd dat ik de deur uitging, maar dat lukte niet helemaal.

 

 

We marcheerden naar de brandweerkazerne, waar de balonnen uitgedeeld werden (wij halen ze van tevoren altijd al op en binden die aan onze instrumenten en de kleintjes doen mee met de balonnenwedstrijd en binden er hun kaartje aan). Toen we begonnen te lopen dacht ik nog "het gaat goed", maar toen speelden de tamboers nog. Toen wij moesten blazen kwam ik na 2 maten al in ademnood. Het was gelukkig maar een klein stukje naar de brandweer.

 

 

 

 

 

 Daar nog even een mars geblazen en toen marcheren naar het (voormalige) stadhuis. Weer lopend blazen en weer ging het niet. Ik merkte ook dat ik begon te sloffen en had last van elke scheve straatsteen en de verkeershobbels werden echt een probleem!

Bij het stadhuis kon ik even "uitblazen", pfffff.

Een mars, "vaderlandsche liederen", Wilhelmus, mars en weer lopen. Zoals de meeste jaren haakte ik hier weer af om op mijn gemak naar mijn auto te lopen. Het viel mij op dat ik een beetje slingerde en ik was ook een beetje duizelig, waarschijnlijk het gevolg vn ademtekort (maar dat gaat vanzelf weer over).

 

Daaaaag, ik ga alvast!

 

Onderweg krijg ik vaak reacties, ooit kwam een kind mij heel lief vertellen dat de andere muzikanten al weg waren en wees welke kant ik op moest . Ook nu kwamen er de nodige reacties: "Moet je niet mee?" "Zijn jullie al klaar?" "Wat doe jij nou?" "Ze lopen nog hoor". Toen ik bijna bij het clubgebouw was stopte zelfs de politieauto om te melden dat de rest nog niet klaar was: "Ach man, ik hijg mij te pletter, dat lopend blazen red ik niet, dat nekt mij!" Hij begreep het.

Thuis was ik blij dat ik voor ik weg ging al thee in de thermoskan had gedaan, lekker! Geen fut meer voor de vrijmarkt of andere feestelijkheden!

Ondanks het mooie weer blijf ik nog even binnen, tijd voor een tukkie.

 

Deze week loop ik de avondvierdaagse. Ja, ik weet het, dat is erg vroeg, maar dat kan ik ook niet helpen.

Dit is voor zover ik weet de eerste avondvierdaagse in winterjas voor velen.

De eerste avond twijfelde ik lang wat ik aan zou trekken: Winterjas? Zomerjas? Fleecevest? Joggingpak? Regenjas?

Ik gokte op het fleecevest, maar toen ik op de fiets zat twijfelde ik al, brrrr, koud! Een paar druppels vielen op mijn gezicht....nee toch?

Gelukkig, daar bleef het bij! Ik had heel optimistisch een vrolijke zonnebril opgezet, want hoewel er weinig zon was, wilde ik er toch vrolijk uitzien.

De eerste avond lijkt altijd lang (volgens mij is dat ook echt de langste route, het lijkt mij onmogelijk om voor elke dag een route te bedenken die exact 5 kilometer is en deze is naar mijn idee langer).

Wel een mooie route, maar tevens een "vluchten kan niet meer-route", want er is geen enkele mogelijk om een stuk af te steken als het niet gaat! We gaan die avond de polder in en de enige kortere weg terug is "land over zand"(via sloten en weilanden). 

Het laatste stuk zien we Monnickendam weer dichterbij komen, dan is het eind in zicht, nog even doorzetten.

We liepen niet slecht, ondanks mijn spierpijn en de wat moeilijke knieën van mijn vriendin en de geblesseerde teen van haar dochter.

Lange tijd lagen we op kop! We zijn later wel ingehaald door een paar groepjes, maar de grote meute hielden we achter ons!

 

De dinsdag stond er een nieuwe route op het programma, een mooiere route dan voorgaande jaren, toen we alleen maar dwars door nieuwbouwwijken liepen. Nu liepen we over de vesting en langs het water, veel mooier!

Meteen naar huis, douchen en naar de muziek. Daar hadden een paar het na afloop best naar hun zin, waardoor ik pas om kwart voor 1 af kon sluiten.

 

Woensdag ging ik eerst naar een crematie, zoiets is altijd naar, maar het ging om iemand die al behoorlijk op leeftijd was en gewoon "op" was.

Dat is toch anders dan een (te) jong persoon.  Kerk, crematorium en later nog even condoleren en wat drinken, ik was pas uren later weer thuis.

 

De derde wandelavond is de "bootavond", elk jaar gaan we dan met de boot naar Marken, waar we ons rondje lopen. De 5 kilometerlopers  mogen ook weer terug met de boot, de 10 kilometer mag over de dijk terug naar Monnickendam lopen.  Het weer was niet best, harde wind en wat regen.

 

Donderdagmiddag stond er iemand voor mijn deur met een mooie plant met een leuk kaartje eraan. Omdat ik altijd voor koffie en thee zorg op maandagochtend in ons clubgebouw. Nou, dat vond ik nog eens aardig!!!

 

En dan de laatste wandelavond, met de muziek voorop! Ik loop achter de muziek, want lopend blazen nadat ik er al een paar kilometer op heb zitten gaat niet meer. Misschien dat het ooit wel weer gaat, maar die 5 kilometer is nu voor mij al ver genoeg zonder saxofoon om mijn nek!

Het lopen viel dit jaar niet tegen, het ging elke avond wat beter zelfs. De laatste avond sputterde mijn heup wat tegen, maar eigenlijk ging dat na een tijdje ook al wat beter.

Ik loop op die avond direct achter de muziek, om te helpen de (vooral) kinderen ACHTER de muziek te laten lopen. Dat is elk jaar weer moeilijk.

Het lijkt onzinnig, wat maakt het nou uit waar ze lopen, maar.... als er flinke groepen naast de muziek lopen botsen ze vaak tegen de muzikanten aan, want ze rennen heen en weer en als er auto's langs de kant staan willen ze toch naast de muziek daarlangs. En als je er eentje naast laat lopen zijn het er even later 30. Dat botsen is niet goed voor de instrumenten, maar ook niet voor de muzikanten, want als er iemand tegen je botst terwijl een een instrument tegen je mond houdt kan dat pijnlijk (en bloederig) worden.

Er wordt altijd goed op gelet door de organisatie, maar die kunnen ook niet alles, dus mijn vriendin, haar dochter en ik helpen een beetje mee.

Ik kort de route wel een stukje af, want ik haal de medailles van de meelopende muzikanten op en dat wil ik gedaan hebben voor de muziek weer verder loopt, dat is wel zo handig, anders moet ik er nog achteraan rennen. Als ik als eerste op het eindpunt ben, kan ik op mijn gemak de medailles ophalen en evt. uitzoeken.

Dat lukte! Ik haalde die voor de 5-kilometer (mijn groepje) eruit en de rest was 10-kilometer, die ik naar de inmiddels gearriveerde muzikanten bracht. Het restant (van de mensen die ik niet zag) gaf ik aan degene die alles altijd keurig regelt (ze houdt bij hoe vaak we gelopen hebben en geeft ons op etc.).

Maar ik mocht nog niet weg, want het harpje (= een klem om de muziek op te zetten) van één van de muzikanten was gesneuveld, dus moest ik haar muziek vasthouden.

Zo was ik toch nog nuttig!

Toen naar mijn auto (ik ben normaal altijd met mijn fiets, maar ik had wat veel mee te slepen omdat ik daarna naar mijn vriendin zou gaan).

Ik parkeerde bij mij vriendin achteruit in, naast een betonnen paaltje (nou paal...meer blok) dat ik vanuit mijn zitplaats niet kon zien, maar ik deed het keurig.

Gezellig naar mijn vriendin, cadeautjes en bloemen uitgewisseld, thee gedronken en het was al lang donker toen ik wilde wegrijden. KKKKKRRRRAAKK. Oei, dasniegoe.

Ja, hoor, ik zat tegen het betonblok! Flinke schade. Het is maar een kleine plek, maar behalve voorspatbord heeft ie nog net een stukje deur meegenomen!  Daardoor loopt de prijs natuurlijk flink op, het kan beter een grotere plek, maar dan op één onderdeel zijn volgens mij.

Niet leuk, maar ik kon er nog gewoon van rijden en liever tegen een betonblok dan tegen een andere auto! 

En nu is het nog maar donderdag!

 

Ik ben aan een lui weekend toe!